Sorry, you need to enable JavaScript to visit this website.
Your Pet, Our Passion.
Anatolische herder

Anatolische herder

Dit is een enorme, krachtig gebouwde 'mastiff'-achtige hond. Mannetjes hebben een schofthoogte van 74-81 cm als ze volgroeid zijn en vrouwtjes zijn 71-79 cm hoog. Reuen wegen 50-64 kg en teven 41-59 kg. De korte, dichte vacht kan allerlei kleuren hebben, meestal licht of donker reebruin met wit, al dan niet met zwart masker en zwarte oren.

  • Hond die geschikt is voor baasjes met ervaring
  • Uitgebreide training nodig
  • Gaat graag actief wandelen
  • Gaat graag een of twee uur per dag wandelen
  • Heel grote hond
  • Hevige kwijl
  • Moet om de dag verzorgd worden
  • Geen hypoallergeen ras nodig
  • Rustige hond
  • Waakhond. Blaft, verwittigt en beschermt fysiek.
  • Moet misschien getraind worden om met andere dieren samen te wonen.
  • Moet misschien getraind worden om met kinderen samen te wonen.
Anatolische herder die zich met open mond bevindt

Persoonlijkheid

De werkgeschiedenis van dit ras is vandaag de dag nog steeds zichtbaar aanwezig: de Anatolische herder is van nature territoriaal, onafhankelijk en zeer intelligent. Vanwege zijn sterke waakinstinct is vroege en continue socialisatie en geduldig trainen essentieel. Zorg ervoor dat de hond niet uit je tuin kan ontsnappen, plaats misschien zelfs dubbele hekken. Zorg er ook voor dat hij gezelschap heeft, want als hij zich verveelt kan hij destructief worden of problemen veroorzaken.

Anatolische herder die zich met open mond bevindt

Oorsprong

De Anatolische herder, ook wel karabash genoemd, is een zeer oud ras dat afstamt van de mastiff en kudde-waakhonden uit het Midden-Oosten. Deze honden waren groot, atletisch en krachtig en beschermden hun baasjes tegen roofdieren, zoals beren en wolven. Tegenwoordig worden ze gebruikt voor het bewaken van kuddes schapen en geiten in Turkije, waar ze als nationaal symbool worden gezien en 'coban kopegi' worden genoemd, wat 'hond van de herder' betekent.

Gezondheid

De Anatolische herder is over het algemeen een robuust ras. Net als de meeste rassen heeft ook deze hond soms krijgen van heupdysplasie (een afwijking die kan leiden tot mobiliteitsproblemen). Het is belangrijk om naar de heupscore te kijken voordat er wordt gefokt.

Beweging

Ondanks zijn formaat heeft hij niet veel beweging nodig: hij is tevreden met twee keer per dag een uur wandelen. Hij houdt zeker van wandelen: zijn hardwerkende voorouders hebben samen met nomadische herders heel wat kilometers rondgezworven.

Voeding

Enorme honden hebben niet alleen een enorme eetlust, maar ze hebben ook voeding nodig met een andere verhouding van vitamines en mineralen. Dat is bijvoorbeeld belangrijk voor hun gewrichten en kraakbeen. Dit hondenras is ook vatbaarder voor een opgeblazen gevoel en maagproblemen. Je kan het risico daarop wel minimaliseren door vaker kleine maaltijden aan te bieden.

Verzorging

De vacht van deze Turkse kuddebeschermende honden bood bescherming tegen ijzige winters en hete zomers. De vacht is kort en compact met een dikke ondervacht en moet een of twee keer per week worden geborsteld. Tijdens de rui verliezen ze veel haar.

Omgang met kinderen

De meeste honden kunnen van nature goed opschieten met kinderen, maar het is toch belangrijk dat honden én kinderen leren hoe ze op een respectvolle manier met elkaar omgaan. Zorg ook dat er altijd een volwassene in de buurt is! Jonge kinderen en honden alleen laten is nooit een goed idee.